Terminologia migotania przedsionków

Migotanie przedsionków (MP) w praktyce klinicznej najczęściej klasyfikuje się według epizodów i choroby zastawkowej jako:

Nowo rozpoznane MP (data pierwszego udokumentowania MP w EKG)
Napadowe MP
Przetrwałe MP
Utrwalone MP
Zastawkowe MP (zastawka mechaniczna lub zwężenie zastawki mitralnej – umiarkowane lub ciężkie)

Schemat napadowego migotania przedsionków przedstawiający naprzemienne epizody migotania przedsionków i rytmu zatokowego u pacjentów objawowych i bezobjawowych.

W praktyce klinicznej oraz w publikacjach stosuje się również dodatkowe określenia związane z MP. Poniższa tabela podsumowuje terminologię najczęściej używaną w odniesieniu do MP.

Terminologia migotania przedsionków w zależności od kontekstu klinicznego
Kliniczne MP	MP udokumentowane w EKG, niezależnie od tego, czy pacjent jest objawowy czy bezobjawowy. Innymi słowy, u pacjenta stwierdzono MP w zapisie EKG.
Bezobjawowe MP	Pacjent ma kliniczne MP udokumentowane w EKG, ale nie zgłasza żadnych objawów sugerujących MP. Innymi słowy, MP jest udokumentowane w EKG, ale pacjent subiektywnie go nie odczuwa.
Nieme MP	„Nieme” oznacza „ciche” MP. Pacjent ma MP, ale nie jest tego świadomy, ponieważ przebiega bezobjawowo i nigdy nie zostało uchwycone w EKG. Jest to niebezpieczne, ponieważ pacjent nie otrzymuje leczenia MP i jest narażony na udar mózgu. Nieme MP występuje u około 10 % pacjentów.
Skąpoobjawowe MP	„Oligo” w medycynie oznacza „niewiele” lub „rzadkie objawy”. Pacjent ma łagodne lub nieswoiste objawy (zmęczenie, osłabienie, zmniejszoną tolerancję wysiłku). MP może być udokumentowane w EKG – pacjent wie, że ma MP. lub nie jest udokumentowane w EKG – pacjent nie jest świadomy, że ma MP. Skąpoobjawowe MP nieudokumentowane w EKG (pacjent nie jest świadomy MP) jest niebezpieczne, podobnie jak nieme MP, ponieważ pacjent nie otrzymuje leczenia i jest narażony na udar mózgu.
Utajone MP	„Utajone” w medycynie oznacza „ukryte”. Termin utajone MP najczęściej stosuje się w kontekście udaru kryptogennego; „kryptogenny” oznacza o niejasnym pochodzeniu. Jeżeli u pacjenta wystąpi udar kryptogenny, najbardziej prawdopodobną przyczyną jest nieme MP. Wówczas rozpoczyna się ukierunkowaną diagnostykę w kierunku MP. Jeżeli w kontekście udaru kryptogennego zostanie następnie potwierdzone MP, określa się je jako utajone MP.
Izolowane MP	Izolowane MP oznacza „MP izolowane”. MP u pacjenta bez czynników ryzyka: wiek <60 lat oraz wynik w skali CHA₂DS₂-VA = 0
Kardiomiopatia indukowana tachykardią	Jeżeli pacjent ma MP, szczególnie przetrwałe lub utrwalone, przez kilka miesięcy do lat może dojść do: poszerzenia jam serca (szczególnie lewego przedsionka i lewej komory) oraz obniżenia frakcji wyrzutowej <40 % Poszerzenie jam serca jest odwracalne; jeżeli MP zostanie wyeliminowane, wymiary serca ulegają poprawie w ciągu około 3 miesięcy. Kardiomiopatia ta może również wystąpić w innych utrzymujących się tachyarytmiach (trzepotanie przedsionków, tachykardia przedsionkowa).
Tachy MP	MP z częstością komór >100/min. Przy częstości >150/min często dochodzi do niestabilności hemodynamicznej.

Schemat migotania przedsionków wyzwalanego, z epizodami indukowanymi przez alkohol i następowym powrotem do rytmu zatokowego.

Terminologia migotania przedsionków w zależności od czasu trwania i początku
MP o świeżym początku	MP, w którym na podstawie objawów zakłada się czas trwania <24 godziny. Na przykład pacjent zgłasza się do poradni z powodu kołatania serca trwającego od 5 godzin. Nigdy jednak nie można mieć 100 % pewności, że MP trwa <24 godziny, ponieważ pacjent mógł mieć bezobjawowe epizody przez miesiące (nieme MP). Termin ten stosuje się w kontekście kardiowersji (elektrycznej lub farmakologicznej) do rytmu zatokowego. Jeżeli czas trwania MP wynosi <24 godziny, można wykonać kardiowersję bez istotnego ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych. Niemniej jednak nigdy nie można tego stwierdzić z absolutną pewnością.
Wczesne MP	Wczesne MP oznacza „niedawno rozpoznane MP”. MP trwające <1 rok. Może być napadowe lub przetrwałe.
MP wyzwalane	MP występujące po wyraźnym, możliwym do zidentyfikowania czynniku wyzwalającym, np. alkohol, kawa, napoje energetyczne, stres. Po eliminacji czynnika wyzwalającego większość epizodów MP ustępuje.
MP ustępujące samoistnie	Epizod MP ustępuje samoistnie, zwykle w ciągu 48 godzin. Pacjent może, ale nie musi, otrzymywać przewlekłe leczenie farmakologiczne. Najczęściej dotyczy napadowego MP. Czasami określane jako MP przerywane.
MP przerywane	Odnosi się do MP ustępującego samoistnie. Termin stosowany bardzo rzadko.
MP nieustępujące samoistnie	MP, które nie ustępuje samoistnie. Zwykle trwa >7 dni. W celu zakończenia epizodu konieczna jest interwencja (kardiowersja farmakologiczna lub elektryczna).
Obciążenie MP	„Burden” oznacza obciążenie MP. Określa procent czasu spędzonego w MP w zdefiniowanym okresie. Najczęściej oceniane na podstawie 24-godzinnego Holtera EKG lub urządzeń wszczepialnych (rejestrator pętlowy, stymulator). Na przykład: w 24-godzinnym zapisie Holtera pacjent ma rytm zatokowy oraz napady MP trwające łącznie 5 godzin. Obciążenie MP wynosi zatem około 20 %. Obciążenie MP jest oceniane dokładniej przy użyciu urządzeń wszczepialnych, które stale rejestrują aktywność elektryczną serca, np. przez 3 miesiące.

W praktyce klinicznej oraz w publikacjach często używa się następujących określeń:

AHRE
Device-detected AHRE
Subclinical AF
Wszystkie trzy terminy są synonimami i oznaczają to samo.

Zapis przedsionkowego epizodu wysokiej częstości (AHRE) wykrytego przez wszczepione urządzenie kardiologiczne jako przejaw subklinicznego migotania przedsionków.

Terminologia migotania przedsionków i CIED (wszczepialne elektroniczne urządzenia sercowe)
AHRE (Atrial High Rate Episodes)	Epizod tachyarytmii przedsionkowej trwający >5 min z częstością >170/min. Rozpoznawany przy użyciu CIED (Cardiac Implantable Electronic Devices) wyposażonych w elektrodę przedsionkową rejestrującą aktywność elektryczną przedsionków (nie jest to EKG powierzchniowe). Do urządzeń tych należą: Stymulator (PCM) Kardiowerter-defibrylator (ICD) Urządzenie do terapii resynchronizującej (CRT) Za pomocą elektrody przedsionkowej urządzenia te wykrywają jedynie wysoką częstość przedsionkową; ich zdolność różnicowania jest jednak mniejsza niż w przypadku EKG powierzchniowego. AHRE może odpowiadać: tachykardii przedsionkowej trzepotaniu przedsionków migotaniu przedsionków
Device-detected AHRE	AHRE bywa określane jako device-detected AHRE, ponieważ może być wykrywane wyłącznie przez urządzenia wszczepialne (PCM, ICD, CRT). Device-detected AHRE bywa nieprawidłowo określane jako device-detected AF, ponieważ nie musi oznaczać MP.
Subclinical AF	Subclinical AF oznacza, że „prawdopodobnie jest to MP”. Kliniczne MP oznacza, że MP zostało jednoznacznie potwierdzone, ponieważ jest udokumentowane w EKG. Odnosi się do epizodu AHRE wykrytego przez CIED. AHRE nie musi oznaczać MP; może to być tachykardia przedsionkowa lub trzepotanie przedsionków. Jeżeli podczas AHRE nie ma dokumentacji EKG, epizodu nie można jednoznacznie rozpoznać jako MP.

W praktyce klinicznej nie ma jednolitej zgody co do terminologii MP; dlatego niektóre terminy są stosowane zamiennie. Najczęściej mylone są:

Bezobjawowe MP – Nieme MP – Utajone MP
Subclinical AF – AHRE – Device-detected AHRE – Utajone MP
Napadowe MP – MP ustępujące samoistnie – MP przerywane
Przetrwałe MP – MP nieustępujące samoistnie

Terminologia migotania przedsionków w praktyce klinicznej

Klasa

Najczęściej stosowana terminologia MP w praktyce klinicznej:

Kliniczne MP
Subclinical AF (AHRE)
Bezobjawowe MP
Nieme MP
MP o świeżym początku
MP wyzwalane
Obciążenie MP
Kardiomiopatia indukowana tachykardią

W praktyce najwyższe ryzyko dotyczy pacjentów z niemym MP. Pacjenci ci nie mają specyficznych objawów sugerujących MP.

Pacjenci z niemym MP nie otrzymują leczenia przeciwkrzepliwego i mogą rozwinąć udar niedokrwienny mózgu. Ryzyko udaru można ocenić za pomocą skali CHA₂DS₂-VA.