Kardiomiopatia przerostowa i migotanie przedsionków

Kardiomiopatia przerostowa (HCM) jest wrodzoną chorobą genetyczną,

charakteryzującą się przerostem lewej komory i wtórną dysfunkcją rozkurczową.
Postępująca przebudowa i poszerzenie przedsionków tworzą podłoże dla migotania przedsionków (MP).

MP i HCM wiążą się z wysokim ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych,

dlatego stan ten wymaga leczenia przeciwkrzepliwego niezależnie od punktacji w skali CHA₂DS₂-VA.

Częstość występowania HCM w populacji wynosi 1/500.

MP występuje u 20–40% pacjentów z HCM.

HCM z MP wiąże się z ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych wynoszącym 5–10% rocznie

Echokardiografia i HCM:

Leczenie przeciwkrzepliwe i kardiomiopatia przerostowa	Klasa
U pacjentów z kardiomiopatią przerostową i migotaniem przedsionków leczenie przeciwkrzepliwe (preferencyjnie NOAC) jest wskazane niezależnie od punktacji w skali CHA₂DS₂-VA.	I

Kardiomiopatia przerostowa powoduje charakterystyczne zmiany w EKG i przezklatkowej echokardiografii, podsumowane w poniższej tabeli.

W celu ostatecznego rozpoznania kardiomiopatii przerostowej stosuje się:

Kardiomiopatia przerostowa – EKG i przezklatkowa echokardiografia (TTE)
Badanie	Charakterystyczne cechy
EKG	Wysokie napięcie zespołów QRS (kryteria LVH): Wskaźnik Sokolowa–Lyona: S(V1) + R(V5/V6) ≥ 35 mm Wskaźnik Cornella: R(aVL) + S(V3) ≥ 28 mm (mężczyźni), ≥ 20 mm (kobiety) Głębokie ujemne załamki T Załamki Q przegrodowe lub dolne Zaburzenia repolaryzacji Nadkomorowe i komorowe zaburzenia rytmu
TTE	Asymetryczny przerost przegrody międzykomorowej Przerost lewej komory ≥ 15 mm (w dowolnym segmencie lewej komory) Zjawisko SAM (Systolic Anterior Motion) skurczowe przemieszczenie przedniego płatka zastawki mitralnej w kierunku przerośniętej przegrody, co prowadzi do: niedomykalności zastawki mitralnej i zwężenia drogi odpływu lewej komory Zwężenie drogi odpływu lewej komory (gradient > 30 mmHg)

LVOT - droga odpływu lewej komory