Hipertrofik Kardiyomiyopati ve Atriyal Fibrilasyon

Hipertrofik kardiyomiyopati (HKM) konjenital genetik bir hastalıktır,

sol ventrikül hipertrofisi ve buna bağlı diyastolik disfonksiyon ile karakterizedir.
Progresif atriyal yeniden yapılanma ve dilatasyon gelişir; bu durum atriyal fibrilasyon (AF) için zemin oluşturur.

AF ve HKM yüksek tromboembolik risk ile ilişkilidir,

bu nedenle bu durumda CHA₂DS₂-VA skorundan bağımsız olarak antikoagülan tedavi gereklidir.

Toplumda HKM prevalansı 1/500’dür.

HKM’li hastaların %20–40’ında AF gelişir.

AF ile birlikte HKM’de tromboembolik risk yıllık %5–10’dur

Ekokardiyografi ve HKM:

Antikoagülan Tedavi ve Hipertrofik Kardiyomiyopati	Sınıf
Hipertrofik kardiyomiyopati ve atriyal fibrilasyonu olan hastalarda, CHA₂DS₂-VA skorundan bağımsız olarak antikoagülan tedavi (tercihen NOAC) endikedir.	I

Hipertrofik kardiyomiyopati, EKG ve transtorasik ekokardiyografide karakteristik bulgular oluşturur; bunlar aşağıdaki tabloda özetlenmiştir.

Hipertrofik kardiyomiyopatinin kesin tanısında aşağıdakiler kullanılır:

Hipertrofik Kardiyomiyopati – EKG ve Transtorasik Ekokardiyografi (TTE)
İnceleme	Karakteristik bulgular
EKG	Yüksek QRS voltajı (SVH kriterleri): Sokolow–Lyon indeksi: S(V1) + R(V5/V6) ≥ 35 mm Cornell indeksi: R(aVL) + S(V3) ≥ 28 mm (erkek), ≥ 20 mm (kadın) Derin negatif T dalgaları Septal veya inferior Q dalgaları Repolarizasyon bozuklukları Supraventriküler ve ventriküler aritmiler
TTE	Asimetrik septal hipertrofi Sol ventrikül hipertrofisi ≥ 15 mm (sol ventrikülün herhangi bir segmentinde) SAM (Sistolik Anterior Hareket) fenomeni anterior mitral yaprağın sistolde yer değiştirmesi hipertrofik septuma doğru, bunun sonucunda: mitral yetersizlik ve LVOT obstrüksiyonu LVOT obstrüksiyonu (gradyan > 30 mmHg)

LVOT - Sol Ventrikül Çıkış Yolu