Dronedaron

Klasyfikacja:

Amiodaron – najskuteczniejszy lek przeciwarytmiczny, ale związany z najwyższą częstością działań niepożądanych.
Dronedaron – podobny do amiodaronu, ale mniej silny i związany z mniejszą częstością działań niepożądanych.
Sotalol – jest także nieselektywnym beta-adrenolitykiem.
Ibutilid – może być stosowany do ostrej kardiowersji migotania przedsionków (MP) z preekscytacją.

Mechanizm działania:

Dronedaron jest „zmodyfikowanym amiodaronem”; jest mniej silny i wiąże się z mniejszą częstością działań niepożądanych niż amiodaron.
Wykazuje głównie właściwości klasy III, ale także efekty klasy I, II i IV

Zmniejsza pobudliwość i automatyzm oraz zapobiega re-entry
Zwalnia węzeł SA i wydłuża przewodzenie przez węzeł AV
Zwalnia przewodzenie w układzie bodźcoprzewodzącym i pracującym mięśniu sercowym
Ma działanie wazodylatacyjne na mięśniówkę gładką naczyń
Minimalna (prawie brak) odwrotna zależność od częstości

Wpływ na MP:

Dronedaron a migotanie przedsionków (MP)
Nazwa handlowa
Multaq
Wskazania
Utrzymanie rytmu zatokowego
Dawkowanie
Przewlekła kontrola rytmu – utrzymanie rytmu zatokowego (doustnie) 400 mg dwa razy na dobę
Początek działania
3–6 godzin (doustnie)
Efekt
Utrzymanie rytmu zatokowego (napadowe lub przetrwałe MP) po 1 roku 30–40 %
Czas działania
12–24 godziny (doustnie)
Przeciwwskazania
Utrwalone migotanie przedsionków (gdy nie można przywrócić rytmu zatokowego) Odstęp QTc ≥ 500 ms Odstęp PR > 280 ms Aktualna lub przebyta dekompensacja krążenia Przewlekła niewydolność serca (NYHA III, IV) HFrEF < 40 % Blok AV II lub III stopnia (bez stymulatora) Zespół chorego węzła zatokowego (bez stymulatora) Bradykardia < 50/min Toksyczność płucna po amiodaronie Hepatotoksyczność po amiodaronie Ciężkie zaburzenia czynności wątroby Alergia na dronedaron Jednoczesne stosowanie erytromycyny Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 np. ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, cyklosporyna, klarytromycyna, rytonawir Jednoczesne stosowanie leków wydłużających QT np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwarytmiczne klasy I i III

Monitorowanie pacjenta po rozpoczęciu terapii dronedaronem:

Monitorowanie pacjenta przed i w trakcie terapii dronedaronem
Czas	Co monitorować	Powód odstawienia
Przed rozpoczęciem	EKG (odstęp QTc, blok AV) Próby wątrobowe (ALT, AST, GGT, ALP, bilirubina)	QTc ≥ 500 ms Blok AV II lub III stopnia Nieprawidłowe próby wątrobowe
2 miesiące	Próby wątrobowe EKG	Znaczne pogorszenie prób wątrobowych QTc ≥ 500 ms PR > 280 ms
4 miesiące	Próby wątrobowe EKG	Znaczne pogorszenie prób wątrobowych QTc ≥ 500 ms PR > 280 ms
6 miesięcy	Próby wątrobowe EKG	Znaczne pogorszenie prób wątrobowych QTc ≥ 500 ms PR > 280 ms
Co 1 rok	Próby wątrobowe EKG Echokardiografia	Znaczne pogorszenie prób wątrobowych QTc ≥ 500 ms PR > 280 ms Frakcja wyrzutowa < 40%

Działania niepożądane:

Amiodaron i dronedaron należą do leków przeciwarytmicznych klasy III, ale różnią się właściwościami.

Amiodaron jest skuteczniejszy w utrzymaniu rytmu zatokowego,
natomiast dronedaron jest mniej silny, ale wiąże się z mniejszą częstością działań niepożądanych.

Amiodaron vs dronedaron a migotanie przedsionków
Właściwość	Amiodaron	Dronedaron
Skuteczność (utrzymanie RZ)	60–70 % po 1 roku	30–40 % po 1 roku
Początek działania	Wolny (dni–tygodnie, pełny efekt po nasyceniu dawką ~10 g)	Szybszy (3–6 godzin)
Czas działania	Utrzymuje się 2–3 miesiące po odstawieniu	12–24 godziny (zanika po pominięciu dawki)
Odpowiedni pacjent	Również ze strukturalną chorobą serca	Pacjent bez strukturalnej choroby serca i z zachowaną frakcją wyrzutową
Niewydolność serca	Może być stosowany (w tym HFrEF)	Przeciwwskazany (NYHA III–IV, HFrEF < 40 %)
Kumulacja w tkankach	Tak – tkanka tłuszczowa, płuca, oko, tarczyca	Minimalna
Płuca (toksyczność)	Zwłóknienie płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc	Brak toksyczności płucnej
Wątroba (toksyczność)	Łagodna hepatotoksyczność, wzrost enzymów wątrobowych	Możliwe ciężkie zapalenie wątroby, niewydolność wątroby
Tarczyca (toksyczność)	Niedoczynność i nadczynność tarczycy	Brak wpływu na tarczycę
Oczy (toksyczność)	Złogi rogówkowe, neuropatia nerwu wzrokowego	Brak toksyczności okulistycznej
Skóra (toksyczność)	Nadwrażliwość na światło, niebieskoszare przebarwienie skóry	Wysypka skórna, świąd