Pacjenci w podeszłym wieku a migotanie przedsionków

Wraz z postępującym wiekiem rośnie liczba rozpoznań, a pacjenci stają się wielochorobowi i krusi.

• Wielochorobowość definiuje się jako obecność ≥ 3 przewlekłych rozpoznań (lub stanów po ciężkiej chorobie), na przykład:
• nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, choroba onkologiczna, niewydolność serca, choroba tętnic obwodowych,
• przewlekła choroba nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, przewlekła obturacyjna choroba płuc,
• zawał mięśnia sercowego, udar mózgu
• Kruchość (frailty) oznacza zmniejszoną rezerwę fizyczną, psychiczną i funkcjonalną organizmu.
• W praktyce klinicznej oznacza to, że pacjent gorzej toleruje każdą chorobę lub sytuację stresową.
• W chorobach sercowo-naczyniowych ocenia się ją za pomocą Clinical Frailty Scale.

Częstość wielochorobowości i kruchości w populacji:

• 10% w wieku > 65 lat
• 20% w wieku > 80 lat

Częstość migotania przedsionków (MP) u pacjentów wielochorobowych i kruchych wynosi 50–75%.

Farmakoterapia u pacjentów w wieku > 75 lat jest wymagająca, ponieważ z powodu dysfunkcji poznawczych pacjenci mogą nie przyjmować leków w prawidłowych dawkach, co wiąże się z ryzykiem przedawkowania lub niedostatecznego dawkowania. W leczeniu przeciwkrzepliwym MP może to prowadzić do krwawień lub zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, najczęściej udaru mózgu.

U pacjentów z dysfunkcją poznawczą leczenie domowe powinno być prowadzone pod nadzorem rodziny lub opiekuna.

Niniejsze wytyczne są nieoficjalne i nie stanowią oficjalnych wytycznych wydanych przez żadne profesjonalne towarzystwo kardiologiczne. Służą wyłącznie celom edukacyjnym i informacyjnym.