Nadciśnienie tętnicze

Nadciśnienie tętnicze (NT) definiuje się jako wielokrotnie mierzone wartości ciśnienia tętniczego >140/90 mmHg.

Niekontrolowane nadciśnienie tętnicze (NT) zwiększa częstość występowania oraz pogarsza przebieg kliniczny migotania przedsionków (MP).

W NT rozwija się przerost lewej komory oraz upośledzenie jej relaksacji, co prowadzi do dysfunkcji rozkurczowej. Następnie wzrasta ciśnienie w lewym przedsionku, co prowadzi do jego poszerzenia i włóknienia. Dochodzi do remodelingu przedsionków. NT tworzy podłoże dla MP i pogarsza jego przebieg poprzez trzy główne mechanizmy:

Zwiększa ciśnienie i objętość lewego przedsionka
Powoduje stan zapalny i włóknienie w lewym przedsionku
Skraca okres refrakcji przedsionków

Niekontrolowane NT, niezależnie od obecności MP, zwiększa ryzyko:

Udaru mózgu
Niewydolności serca
Krwawienia
Śmiertelności sercowo-naczyniowej

Ilustracja przedstawiająca związek między nadciśnieniem tętniczym a migotaniem przedsionków wraz z zapisem EKG arytmii.

Nadciśnienie tętnicze
Definicja Nadciśnienie tętnicze (NT) definiuje się jako wielokrotnie mierzone wartości ciśnienia tętniczego >140/90 mmHg.
Objawy Ból głowy Zawroty głowy Zmęczenie Dławica piersiowa (ucisk w klatce piersiowej) Krwawienie z nosa Szumy uszne
Rozpoznanie Pacjent dokonuje pomiaru ciśnienia tętniczego raz dziennie (w domu, w pozycji siedzącej i w spoczynku). Pomiar powtarza się przez 5 kolejnych dni. Jeżeli średnia z tych pięciu pomiarów wynosi >140/90 mmHg, rozpoznaje się NT.

Strategią leczenia NT jest docelowe ciśnienie tętnicze 120–129/70–79 mmHg,

konkretna kombinacja leków hipotensyjnych stosowanych w celu osiągnięcia tego celu nie ma zasadniczego znaczenia.

Pacjenci w podeszłym wieku (>70 lat) mogą odnieść korzyść z wyższego skurczowego ciśnienia tętniczego 130–150 mmHg w celu:

zmniejszenia ryzyka upadków w wyniku hipotonii ortostatycznej
utrzymania odpowiedniej perfuzji narządów krytycznych: mózgu, nerek, serca
zachowania perfuzji mózgowej i funkcji poznawczych w możliwie największym stopniu

Inhibitory konwertazy angiotensyny oraz blokery receptora angiotensyny należą do leków hipotensyjnych, które najskuteczniej zmniejszają częstość występowania MP oraz poprawiają jego przebieg.

Dlatego leki te są preferowane u pacjentów z MP i NT.

Każde obniżenie skurczowego ciśnienia tętniczego o 5 mmHg zmniejsza ryzyko incydentu sercowo-naczyniowego o 9%. Incydenty sercowo-naczyniowe obejmują:

Niestabilną dławicę piersiową
Zawał mięśnia sercowego
Ostrą niewydolność serca
Udar mózgu
Nagły zgon sercowy
Przerwany nagły zgon sercowy

Nadciśnienie tętnicze a migotanie przedsionków	Klasa
Odpowiednie leczenie nadciśnienia tętniczego (<140/90 mmHg) zmniejsza częstość występowania oraz poprawia przebieg kliniczny MP i redukuje ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych.	I
Strategią leczenia nadciśnienia tętniczego jest docelowe ciśnienie tętnicze 120–129/70–79 mmHg, niezależnie od kombinacji leków hipotensyjnych stosowanych w celu osiągnięcia tego celu.	I
Inhibitory konwertazy angiotensyny oraz blokery receptora angiotensyny są preferowanymi lekami hipotensyjnymi u pacjentów z migotaniem przedsionków.	IIa