Leczenie przeciwpłytkowe hamuje enzymy lub receptory w płytkach krwi i tym samym zapobiega agregacji płytek, która najczęściej występuje po uszkodzeniu śródbłonka w tętnicach.
Leczenie przeciwpłytkowe klasyfikuje się w zależności od hamowanego enzymu lub receptora. Podstawowa klasyfikacja leczenia przeciwpłytkowego obejmuje:
W praktyce klinicznej najczęściej stosowane są kwas acetylosalicylowy i klopidogrel.
Głównym wskazaniem do leczenia przeciwpłytkowego jest prewencja i leczenie miażdżycowych chorób sercowo-naczyniowych tętnic:
Leczenie przeciwpłytkowe zapobiega powstawaniu zakrzepu płytkowego, który rozwija się po uszkodzeniu śródbłonka tętnicy.
Leczenie przeciwpłytkowe w MP nie zapobiega powikłaniom zakrzepowo-zatorowym i nie stanowi alternatywy dla terapii przeciwkrzepliwej.
| Ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych i migotanie przedsionków | Klasa |
|---|---|
| Leczenie przeciwpłytkowe nie jest zalecane w prewencji powikłań zakrzepowo-zatorowych w migotaniu przedsionków (MP). | III |
| W prewencji powikłań zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z MP nie zaleca się łączenia terapii przeciwkrzepliwej i przeciwpłytkowej. | III |
Niniejsze wytyczne są nieoficjalne i nie stanowią oficjalnych wytycznych wydanych przez żadne profesjonalne towarzystwo kardiologiczne. Służą wyłącznie celom edukacyjnym i informacyjnym.
