Kontrola rytmu w migotaniu przedsionków – leki przeciwarytmiczne

Kontrola rytmu (utrzymanie rytmu zatokowego) jest podstawową strategią leczenia w migotaniu przedsionków (MP).

Strategia kontroli rytmu ma na celu przywrócenie oraz długotrwałe utrzymanie rytmu zatokowego.
Celem jest eliminacja lub istotne zmniejszenie epizodów MP, poprawa objawów oraz poprawa jakości życia.

Strategia kontroli rytmu w MP obejmuje:

Eliminację i leczenie czynników ryzyka oraz chorób współistniejących.
Farmakologiczną terapię przeciwarytmiczną ukierunkowaną na utrzymanie rytmu zatokowego.
Ablację MP metodą pulsed-field, wskazaną w przypadku nieskuteczności lub nietolerancji terapii przeciwarytmicznej.

U chorego z rozpoznanym MP leczenie przeciwkrzepliwe jest wskazane zgodnie z punktacją CHA₂DS₂-VA

niezależnie od tego, czy podczas leczenia pacjent pozostaje w rytmie zatokowym czy w MP.
Ponieważ pacjent może mieć bezobjawowe epizody MP obarczone ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych (udaru mózgu).

Kontrola rytmu w migotaniu przedsionków – terapia długoterminowa	Klasa
Amiodaron jest zalecany do długoterminowego utrzymania rytmu zatokowego u pacjentów z EF <40 % lub strukturalną chorobą serca.	I
Amiodaron należy do najskuteczniejszych leków przeciwarytmicznych; jednak charakteryzuje się dużą częstością działań niepożądanych i dlatego nie powinien być stosowany długotrwale (>12 miesięcy).	IIb
Dronedaron jest zalecany do długoterminowego utrzymania rytmu zatokowego u pacjentów z EF >40 %, w tym u chorych ze strukturalną chorobą serca.	I
Flekainid lub propafenon są zalecane do długoterminowego utrzymania rytmu zatokowego u pacjentów bez strukturalnej choroby serca.	I
Podczas leczenia flekainidem lub propafenonem należy rozważyć jednoczesne stosowanie leków hamujących przewodzenie w węźle AV (beta-adrenolityków, werapamilu lub diltiazemu) w celu zapobiegania przewodzeniu trzepotania przedsionków 1:1.	IIa