Electrophysiology CINRE, hospital BORY

Digoksyna


Digoksyna nie wiąże się bezpośrednio z receptorami sercowymi, lecz stymuluje nerw błędny,

  • nie wpisuje się w klasyczną klasyfikację Vaughan–Williams i dlatego jest kategoryzowana jako „inny lek przeciwarytmiczny”.
  • „Inne leki przeciwarytmiczne” bywają czasem określane jako klasa V.

Klasyfikacja:

  • Klasa V – inne leki przeciwarytmiczne
    • Digoksyna – stymuluje nerw błędny.
    • Vernakalant – działa selektywnie wyłącznie na mięsień przedsionków -
Schemat działania digoksyny jako leku antyarytmicznego klasy V, przedstawiający wagotoniczne spowolnienie przewodzenia przez węzeł przedsionkowo-komorowy, zmniejszenie odpowiedzi komorowej w migotaniu przedsionków oraz dodatni efekt inotropowy.

Mechanizm działania:

  • Zwalnia czynność węzła AV – poprzez stymulację nerwu błędnego
    • Minimalnie zwalnia również węzeł SA
  • Dodatni efekt inotropowy – zwiększa wewnątrzkomórkowe stężenie wapnia.

Wpływ na MP:

  • Zwalnia odpowiedź komór podczas epizodu migotania przedsionków (MP), ponieważ hamuje węzeł AV
    • Digoksyna ma ograniczony efekt przy zwiększonym napięciu układu współczulnego: podczas wysiłku fizycznego lub psychicznego, w zawodach związanych ze stresem,
    • w takich sytuacjach zaleca się beta-adrenolityki do kontroli częstości rytmu w MP.
Digoksyna a migotanie przedsionków (MP)
Nazwy handlowe
Digoxin, Lanoxin, Lanicor, Lanacordin
Wskazania
  • Ostra kontrola odpowiedzi komór w trakcie MP
    • głównie u pacjentów z frakcją wyrzutową < 40 %
  • Przewlekła kontrola odpowiedzi komór w trakcie MP
    • głównie u pacjentów z frakcją wyrzutową < 40 %
Dawkowanie
  • Ostra kontrola częstości rytmu w MP (dożylnie)
    • 0,25–0,5 mg (dożylnie) podawane przez 5–10 minut
    • Druga dawka 0,25 mg (dożylnie) co 6 godzin, jeśli nie uzyskano wystarczającego zwolnienia częstości rytmu
    • Maksymalna dawka w ciągu 24 godzin wynosi 1,5 mg
  • Przewlekła kontrola częstości rytmu w MP (doustnie)
    • 0,0625–0,25 mg raz na dobę; dawka jest wysoce zindywidualizowana
Początek działania
  • 5–60 min (dożylnie)
  • 1–2 h (doustnie)
Efekt
  • Zmniejsza częstość rytmu w MP o 10–30 %
Czas działania
  • 3–4 dni (dożylnie)
  • 3–4 dni (doustnie)
Terapeutyczne stężenie w surowicy
  • 0,8–2 ng/ml – poza tym zakresem leczenie jest nieskuteczne
Przeciwwskazania
  • MP z preekscytacją (fala delta w EKG)
  • Migotanie komór
  • Częstoskurcz komorowy
  • Blok AV II lub III stopnia
  • Bradykardia (< 50/min)
  • Zespół chorego węzła zatokowego
  • Przerostowa kardiomiopatia zawężająca
  • Ostry zawał mięśnia sercowego
  • Ciężka hipo-/hiperkaliemia, hipomagnezemia
  • Ostre zapalenie mięśnia sercowego
  • Kardiomiopatia restrykcyjna
  • Niedoczynność tarczycy
  • Alergia na digoksynę

Monitorowanie pacjenta po rozpoczęciu terapii digoksyną:

  • Odstawić lek, jeśli wystąpią przeciwwskazania, zwłaszcza arytmie wynikające z toksyczności
  • Odstawić lek lub zmniejszyć dawkę w przypadku wystąpienia działań niepożądanych
Monitorowanie pacjenta po rozpoczęciu terapii digoksyną
Czas od rozpoczęcia Co monitorować Powód przerwania leczenia
Tydzień 1 EKG
Częstość rytmu serca
Stężenie potasu (K⁺)
Stężenie digoksyny w surowicy
Bradykardia < 50/min
Blok AV II lub III stopnia
Stężenie digoksyny w surowicy > 2.0 ng/ml
Hipokaliemia
Miesiąc 1 EKG
Częstość rytmu serca
Stężenie potasu (K⁺)
Stężenie digoksyny w surowicy
Bradykardia < 50/min
Blok AV II lub III stopnia
Stężenie digoksyny w surowicy > 2.0 ng/ml
Hipokaliemia
Niewystarczająca odpowiedź kliniczna
6–12 miesięcy EKG
Częstość rytmu serca
Stężenie potasu (K⁺)
Stężenie digoksyny w surowicy
Bradykardia < 50/min
Blok AV II lub III stopnia
Stężenie digoksyny w surowicy > 2.0 ng/ml
Hipokaliemia
Niewystarczająca odpowiedź kliniczna

Działania niepożądane:

  • Bardzo częste (> 10 %)
    • Zmęczenie (astenia)
    • Nudności i wymioty
    • Utrata apetytu (anoreksja)
    • Bradykardia (< 50/min)
  • Częste (1–10 %)
    • Arytmiе komorowe (pobudzenia dodatkowe komorowe, bigeminia, trigeminia, częstoskurcz komorowy [VT], VT dwukierunkowy, zjawisko R-na-T)
    • Zaburzenia widzenia (nieostre widzenie, żółte lub zielone widzenie – ksantopsja)
    • Wysypka skórna (plamisto-grudkowa, pęcherzowa itd.)
    • Ból głowy
    • Lęk, splątanie, depresja, omamy
    • Blok AV (II i III stopnia)
    • Biegunka
    • Trombocytopenia
    • Częstoskurcz przedsionkowy
  • Niezbyt częste (< 1 %)
    • Martwica jelit (krwotoczna)
    • Niedokrwienie krezkowe
    • Majaczenie
    • Letarg
    • Ginekomastia

Digoksyna i beta-adrenolityki są stosowane do kontroli częstości rytmu komór w MP (nie do utrzymania rytmu zatokowego).

Digoksyna vs. beta-adrenolityki w migotaniu przedsionków (MP)
Cecha Digoksyna Beta-adrenolityki
Preferowani pacjenci Pacjenci mało aktywni z frakcją wyrzutową < 40 % Większość pacjentów – zwłaszcza z chorobą wieńcową i przewlekłym stresem
Efekt Zwalnia częstość rytmu głównie w spoczynku Zwalniają częstość rytmu w spoczynku i podczas wysiłku
Zastosowanie Często jako leczenie dodane do beta-adrenolityków lub niedihydropirydynowych blokerów kanału wapniowego Lek pierwszego wyboru do kontroli częstości rytmu
Ograniczenia Ograniczony efekt podczas wysiłku, ryzyko toksyczności Ostrożnie w bradykardii, astmie/POChP, hipotensji
Działania niepożądane Nudności, wymioty, arytmie (blok AV, tachyarytmie komorowe), zaburzenia widzenia (ksantopsja) Bradykardia, hipotensja, zmęczenie, skurcz oskrzeli, pogorszenie NS u pacjentów w dekompensacji

CAD – choroba wieńcowa, BB – beta-adrenolityki, non-DHP CCB – niedihydropirydynowe blokery kanału wapniowego



Algorytm zaleceń dotyczących ostrej kontroli częstości w świeżo rozpoznanym migotaniu przedsionków z doborem leczenia zależnie od frakcji wyrzutowej oraz przeciwwskazaniem do blokerów węzła AV w preekscytacji.


Algorytm zaleceń dotyczących długoterminowej kontroli częstości w migotaniu przedsionków z doborem farmakoterapii zależnie od frakcji wyrzutowej lewej komory oraz wskazań do strategii pace and ablate.

Niniejsze wytyczne są nieoficjalne i nie stanowią oficjalnych wytycznych wydanych przez żadne profesjonalne towarzystwo kardiologiczne. Służą wyłącznie celom edukacyjnym i informacyjnym.

Peter Blahut, MD

Peter Blahut, MD (Twitter(X), LinkedIn, PubMed)