Pooperacyjne migotanie przedsionków

English | 中文 | हिन्दी | Español | Français | العربية | Português | Русский | Deutsch | 日本語 | 한국어 | Italiano | Türkçe | Polski | Slovak

Pooperacyjne migotanie przedsionków (MP) to nowo rozpoznane MP występujące w ciągu 48 godzin po operacji.

• Pacjent nie miał rozpoznanego MP przed operacją.
• Jest to wyzwalane MP, ponieważ ma wyraźny czynnik wyzwalający.

Ryzyko pooperacyjnego MP wynosi:

• 30–60 % po operacjach kardiochirurgicznych.
• 5–30 % po dużych operacjach niekardiochirurgicznych.

W ramach profilaktyki pooperacyjnego MP nie zaleca się odstawiania beta-adrenolityków przed operacją.

W ramach profilaktyki pooperacyjnego MP można rozważyć przedoperacyjne podanie beta-adrenolityku lub amiodaronu.

Profilaktyka pooperacyjnego migotania przedsionków
Czas	Lek i dawka	Leczenie pooperacyjne
1 dzień przed operacją	Metoprolol winian 25 – 50 mg doustnie dwa razy na dobę	Kontynuować przez 5 dni
1 – 6 godzin przed operacją	Amiodaron 300 mg dożylnie	200 mg doustnie trzy razy na dobę przez 5 dni, następnie 200 mg doustnie raz na dobę przez 5 dni, następnie zakończyć leczenie

Amiodaron nie jest rutynowo stosowany w profilaktyce pooperacyjnego MP po operacjach kardiochirurgicznych,

• jest podawany wyłącznie u pacjentów wysokiego ryzyka z podwyższonym ryzykiem pooperacyjnego MP po operacji kardiochirurgicznej.

Zwiększone ryzyko pooperacyjnego migotania przedsionków po operacji kardiochirurgicznej
Wiek >65–70 lat
Powiększony lewy przedsionek (>40 mm lub LAVI >34 ml/m2)
Wcześniejsze migotanie przedsionków
Dysfunkcja lewej komory (EF <50%)
Przebyta operacja kardiochirurgiczna
Złożona lub długotrwała operacja kardiochirurgiczna Procedury skojarzone (CABG + AVR, CABG + MVR, operacje wielozastawkowe) Duże operacje zastawkowe (szczególnie mitralnej, trójdzielnej, reoperacje) Operacje opuszki aorty lub aorty wstępującej (Bentall, David, rozwarstwienia) Reoperacje (ponowna sternotomia) Zabiegi z wydłużonym czasem ECC/zaklemowania (>120 min ECC, >90 min zacisku aorty)

LAVI – wskaźnik objętości lewego przedsionka. EF – frakcja wyrzutowa. CABG – pomostowanie aortalno-wieńcowe. AVR – wymiana zastawki aortalnej. MVR – wymiana zastawki mitralnej. ECC – krążenie pozaustrojowe (cardiopulmonary bypass).

Długoterminowe leczenie przeciwkrzepliwe po pooperacyjnym MP po operacji kardiochirurgicznej jest niepewne:

• ponieważ każdy zabieg kardiochirurgiczny jest uznawany za silny i jednoznaczny czynnik wyzwalający MP.
• Czynnikiem wyzwalającym jest głównie wysięk osierdziowy.

W profilaktyce pooperacyjnego MP po operacji kardiochirurgicznej zaleca się wykonanie tylnej perikardiotomii po stronie lewej.

• co zmniejsza częstość pooperacyjnego MP o 47 %.

Tylna perikardiotomia lewostronna:

• Po operacji kardiochirurgicznej wykonuje się nacięcie/otwarcie 2–3 cm (perikardiotomię) w tylno-lewej części osierdzia.
• Otwór służy jako drenaż wysięku osierdziowego do lewej jamy opłucnej.
• co zapobiega wysiękowi osierdziowemu i tamponadzie oraz stanowi profilaktykę MP.

Pooperacyjne migotanie przedsionków	Klasa
Amiodaron jest zalecany w profilaktyce pooperacyjnego MP po operacji kardiochirurgicznej u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem.	I
Należy rozważyć tylną perikardiotomię jako profilaktykę pooperacyjnego MP po operacji kardiochirurgicznej.	IIa
Należy rozważyć leczenie przeciwkrzepliwe w nowo rozpoznanym pooperacyjnym MP zgodnie ze skalą CHA2DS2-VA.	IIa
Nie zaleca się przedoperacyjnego podawania beta-adrenolityków w profilaktyce pooperacyjnego MP (zabiegi niekardiochirurgiczne).	III

Jeżeli u pacjenta rozwinie się pooperacyjne MP po operacji kardiochirurgicznej (bez premedykacji amiodaronem),

• wówczas w celu kardiowersji farmakologicznej zaleca się amiodaron bezpośrednio po operacji kardiochirurgicznej:
• 300 mg dożylnie w bolusie, następnie
• 1,200 mg/24 godziny we wlewie, następnie
• 200 mg doustnie raz na dobę przez 5 dni.

Niniejsze wytyczne są nieoficjalne i nie stanowią oficjalnych wytycznych wydanych przez żadne profesjonalne towarzystwo kardiologiczne. Służą wyłącznie celom edukacyjnym i informacyjnym.